فرآیند استخدام می‌تواند به مسیری برای ورود مهاجمان به شبکه سازمانی تبدیل شود؛ مسیری که برخلاف حملات فیشینگ یا اکسپلویت آسیب‌پذیری‌ها، از یک فرآیند استخدام واقعی آغاز می‌شود. کارمند دورکار جعلی با سوءاستفاده از خلأهای موجود در فرآیند استخدام می‌تواند هویت فردی دیگر را جعل کرده و به حساب‌ها و منابع سازمانی دسترسی پیدا کند. این افراد با استفاده از هویت‌های ساختگی، ابزارهای هوش مصنوعی، VPN و واسطه‌های محلی، می‌توانند هویت و موقعیت واقعی خود را پنهان کنند. کارمند دورکار جعلی با عبور از کنترل‌های معمول استخدام، تهدیدی را متوجه سازمان می‌کند که مرز میان استخدام قانونی و نفوذ سایبری را از بین می‌برد و می‌تواند راه را برای سرقت اطلاعات و سوءاستفاده از دسترسی‌های سازمانی هموار کند.