بررسی جدید شرکت Sophos روی دادههای endpointها (اندپوینتها) نشان میدهد عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی (AI Coding Agents) مانند Claude Code، Cursor و OpenAI Codex در حال فعال کردن قوانین تشخیص (Detection Rules) هستند؛ قوانینی که برای شناسایی مهاجمان انسانی طراحی شدهاند. با این حال، عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی ماهیت مخربی ندارند و دلیل فعال شدن این هشدارها آن است که بسیاری از فعالیتهای آنها از دید موتورهای تحلیل عملکردی (Behavioral Engines) دقیقاً مشابه فعالیتهای یک حمله سایبری است. اقداماتی مانند رمزگشایی اطلاعات احراز هویت ذخیرهشده در مرورگر، فهرستکردن اطلاعات موجود در مخزن اعتبارنامههای ویندوز، دانلود فایل با استفاده از ابزارهای داخلی سیستمعامل و نوشتن فایل در پوشه Startup، سالهاست که از دید مدافعان امنیت از مهمترین شاخصهای هشداردهنده (High-Signal Indicators) برای شناسایی فعالیتهای مخرب به شمار میروند. تفاوت امروز نه در این فعالیتها، بلکه در عامل ایجادکننده آنها است؛ بهطوریکه در بسیاری از سیستمهای بررسیشده توسط Sophos، این فعالیتها بهجای مهاجمان، توسط دستیارهای هوش مصنوعی توسعهدهندگان و در جریان انجام وظایف کاملاً عادی و روزمره ثبت شدهاند.
فعال شدن قوانین دسترسی به اعتبارنامه توسط عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی
این تحلیل بر پایه دادههای تلهمتری جمعآوریشده از موتور تحلیل عملکردی شرکت Sophos در سیستمعامل ویندوز طی یک دوره هفتروزه در ژوئن 2026 انجام شده است. این دادهها بر اساس تعداد دستگاههای منحصربهفرد بررسی شدهاند و نه تعداد کل رویدادهایی که در سامانه ثبت شدهاند.
Sophos تأکید میکند که این بررسی تنها نمایی محدود از محیط تحت پوشش یک شرکت امنیتی است و نباید آن را تصویری جامع از وضعیت کل صنعت در نظر گرفت.
بر اساس نمودارهای Sophos، دسترسی به اعتبارنامهها با سهم56.2 درصدی، بیشترین میزان از فعالیتهای مسدودشده را به خود اختصاص داده است. پس از آن، اجرای کد با 28.8 درصد قرار دارد. این هشدارها زمانی ایجاد شدهاند که عاملها به اطلاعات محرمانه ذخیرهشده دسترسی پیدا کرده یا کدهایی را اجرا کردهاند که از نظر الگوی فعالیت، شباهت زیادی به روشهای مورد استفاده مهاجمان سایبری دارد.
مهمترین قانون تشخیص مرتبط با دسترسی به اعتبارنامهها که شامل 42.6 درصد از این دسته میشود، زمانی فعال میشود که یک پردازه از رابط برنامهنویسی حفاظت از داده ویندوز (DPAPI) برای رمزگشایی اطلاعات ورود ذخیرهشده در مرورگر استفاده کند. Sophos اعلام کرده است که GStack یکی از Skillهای پرکاربرد (قابلیتهای قابل استفاده توسط عامل هوش مصنوعی) در میان ابزارهای مورد استفاده عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی محسوب میشود.
قابلیت /browse در این Skill دقیقاً همین فرآیند را انجام میدهد؛ به این صورت که یک اسکریپت پاورشل (PowerShell) را اجرا میکند تا با استفاده از DPAPI، دادههای ذخیرهشده مرورگر را رمزگشایی کند. به گفته Sophos این قابلیت در محیط Claude Code اجرا شده است. با توجه به نحوه استفاده از این قابلیت، این فعالیت بهاحتمال زیاد برای خودکارسازی مرورگر به نمایندگی از کاربر انجام میشود. با این حال، موتور تشخیص این اقدام را تلاشی برای سرقت اعتبارنامه تشخیص میدهد؛ بنابراین، فعال شدن این قانون تشخیص در چنین شرایطی کاملاً منطقی است.
فعالیتهای مشکوک Claude Code، Codex و Cursor
برخی نمونههای اجراشده با پایتون (Python) در نگاه اول نگرانکنندهتر به نظر میرسند. در یکی از این موارد، Claude Code مرورگر فعال را متوقف کرده و سپس اسکریپتی را اجرا کرده است که دادههای موجود در مخزن اعتبارنامههای مرورگر را استخراج میکرد.
در نمونهای دیگر، این ابزار با اجرای دستور cmdkey /list، اعتبارنامههای ذخیرهشده در قابلیت مدیریت اعتبارنامه ویندوز (Windows Credential Manager) را فهرست کرده است.
طبق اعلام Sophos، Claude Code در این مورد با فعال بودن گزینه dangerously-skip-permissions اجرا شده بود؛ قابلیتی که آنتروپیک در مستندات رسمی خود نسبت به فعال بودن آن هشدار داده و به مدیران توصیه کرده است که دسترسی به آن را مسدود کنند.
زمانی که یک روش با شکست مواجه میشود، عامل هوش مصنوعی میتواند مسیر دیگری را امتحان کند. OpenAI Codex نیز چنین الگویی را نشان داده است؛ این ابزار ابتدا با استفاده از certutil، نصبکننده پایتون را از وبسایت رسمی python.org دریافت کرده، اما پس از مسدود شدن این روش، از bitsadmin استفاده کرده است. هر دو ابزار، ابزارهای قانونی ویندوز محسوب میشوند، اما مهاجمان سایبری بهطور گسترده از آنها برای دریافت پیلود و اجرای حملات مبتنی بر تکنیک Living off the Land (سوءاستفاده از ابزارهای قانونی موجود در سیستم) استفاده میکنند.
هدف این فعالیتها مخرب نبوده است، اما از دید Sophos، توانایی تغییر مسیر پس از مسدود شدن یک روش، همان ویژگیای است که یک مهاجم فعال را از یک اسکریپت ثابت متمایز میکند. اکنون عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی نیز میتوانند چنین الگوی فعالیتی را از خود نشان دهند.
در مورد Cursor نیز یکی از قوانین مرتبط با پایداری (Persistence) فعال شده است؛ زیرا این ابزار با استفاده از پاورشل، اسکریپتی را در پوشه Startup ایجاد کرده که با هر بار راهاندازی سیستم اجرا میشود. Sophos نتوانسته است مشخص کند این اسکریپت دقیقاً چه عملکردی دارد، اما ایجاد فایل در پوشه Startup، خارج از فرآیند یک نصبکننده معتبر، از جمله اقداماتی است که مدافعان امنیت معمولاً آن را بلافاصله بهعنوان یک فعالیت مشکوک بررسی میکنند.
ابزار دفاع و حمله سایبری
وجه دیگر این تهدید نیز بهتدریج آشکار شده است. یک ماه پیش، Sophos گزارشی منتشر کرد که نشان میداد یک مهاجم از عاملهای هوش مصنوعی برای توسعه و آزمایش بدافزار علیه محصولات EDR استفاده کرده است. در این فرآیند، یکی از عاملها یعنی Claude Opus 4.5 برای هماهنگسازی مراحل مختلف کار به کار گرفته شده بود.
در این سناریو، عاملهای هوش مصنوعی به مهاجم کمک کردهاند تا ابزارهای حمله را سریعتر و کارآمدتر توسعه دهد. با این حال، تهدید تنها به مرحله توسعه محدود نمیشود؛ زیرا در زمان اجرا (Runtime) نیز امکان سوءاستفاده از این عاملها وجود دارد.
در یک نمونه جداگانه، پژوهشگران نشان دادهاند که یک عامل کدنویسی هوش مصنوعی میتواند از طریق ورودیهای آلوده فریب داده شود و کد مهاجم را اجرا کند. این زنجیره حمله ممکن است از دید راهکارهای EDR پنهان بماند، زیرا عامل در نشست مورد اعتماد کاربر و با همان سطح دسترسی کاربر فعالیت میکند.
مرز کمرنگ میان فعالیت عادی و حمله سایبری
اگرچه این موارد هرکدام قوانین تشخیص متفاوتی را فعال کردهاند، اما یک وجه مشترک دارند. فعالیتهایی مانند دسترسی به اعتبارنامههای مرورگر، دانلود فایل با استفاده از LOLBin (Living off the Land Binary) و ایجاد فایل در پوشه Startup دیگر تنها به مهاجمان محدود نیستند و ممکن است توسط عاملهای قانونی یا عاملهای تحت کنترل مهاجمان انجام شوند.
به همین دلیل، بررسی یک فعالیت بهتنهایی دیگر مانند گذشته نمیتواند ماهیت واقعی آن را مشخص کند. این مسئله بخشی از تغییر گستردهتری بوده که در شیوه اجرای حملات سایبری به وجود آمده است. بر اساس گزارش Global Threat Report 2026 شرکت CrowdStrike، حدود 82 درصد از موارد شناساییشده در سال 2025 مربوط به حملاتی بودهاند که بدون استفاده از بدافزار انجام شدهاند؛ حملاتی که در آن مهاجمان بهجای نصب فایلهای مخرب، از اعتبارنامههای معتبر و ابزارهای مورد اعتماد سیستم استفاده کردهاند.
همین تغییر رویکرد باعث شده است سامانههای امنیتی بیش از گذشته بر تحلیل فعالیتها و الگوهای عملکردی تمرکز کنند. اکنون عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی نیز میتوانند در جریان انجام وظایف کاملاً عادی، همان الگوهای فعالیتی را ایجاد کنند که مدافعان امنیت برای شناسایی حملات به آنها وابسته هستند.
مدیریت هشدارهای عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی
اگر توسعهدهندگان عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی را با حساب کاربری خود اجرا کنند، فعال شدن قوانین امنیت endpoint در سیستم آنها کاملاً قابل انتظار است. Sophos برای کاهش این هشدارها پیشنهاد میکند قوانین تشخیص بر اساس نوع فعالیتهایی که شناسایی میکنند، دستهبندی و مدیریت شوند.
برای نمونه، هشدارهایی که در اثر تلاش دوباره یک عامل برای دانلود فایل یا اجرای دستورات پاورشل با ساختار غیرمعمول ایجاد میشوند، معمولاً قابل کنترل هستند. به همین دلیل، Sophos توصیه میکند قوانین تشخیص با در نظر گرفتن پردازه والد (Parent Process) عامل، مانند claude.exe، cursor.exe و پردازههای فرزند آنها، همچنین محیط کاری (Workspace)، مسیر فایلهای موقت (Temp Path) یا اعتبار مقصد دانلود (Download Target Reputation) تنظیم شوند. با این روش، فعالیتهای عادی عاملهای شناختهشده از فعالیتهای مشکوک قابل تفکیک خواهند بود و در نتیجه، هشدارهای غیرضروری تا حد زیادی کاهش پیدا میکنند.
خط قرمز همچنان حفاظت از اعتبارنامهها است
Sophos تأکید میکند که دسترسی به اعتبارنامهها همچنان باید بهعنوان یک خط قرمز امنیتی در نظر گرفته شود. رمزگشایی اطلاعات ورود ذخیرهشده در مرورگر یا فهرستکردن اعتبارنامههای موجود در قابلیت مدیریت اعتبارنامه ویندوز صرفاً به این دلیل که توسط یک عامل هوش مصنوعی انجام شده است، اقدامی ایمن تلقی نمیشود. همچنین، یک عامل نباید فقط بهدلیل اجرا شدن با حساب کاربری یک کاربر مورد اعتماد، بهصورت پیشفرض به همه مخازن اعتبارنامه دسترسی داشته باشد.
در صورتی که بخش زیادی از هشدارها به فعال بودن گزینه –dangerously-skip-permissions در Claude Code مربوط باشد، Sophos توصیه میکند مدیران این قابلیت را از طریق تنظیمات مدیریتی (Managed Settings) غیرفعال کنند.
در پایان، Sophos تأکید میکند که این یافتهها تنها یک ارزیابی اولیه هستند و هنوز برای نتیجهگیری قطعی زود است. هرچند این روند هنوز در مقیاس گسترده مشاهده نمیشود، اما جهت حرکت آن کاملاً مشخص است. به باور Sophos، یکی از مهمترین پرسشهای پیش روی سیاستگذاران امنیتی این است که عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی تا چه سطحی باید به منابع یک endpoint دسترسی داشته باشند. این شرکت معتقد است محدود کردن دسترسی این عاملها به مخازن اعتبارنامه میتواند نخستین و منطقیترین گام برای تعیین این مرز امنیتی باشد.
